خداحافظ آقای چشم آبی

2008/09/29 در 05:18 | نوشته شده در هنری, سینما, عمومی | بیان دیدگاه
برچسب‌ها: ,

«می خواهم در خانه ام بمیرم»

هنوز چند ماه از گفتن این جمله نگذشته بود که سرطان بالاخره چشم های پل نیومن را به روی دنیا بست, آن هم نه در خانهاش, بلکه در یکی از بیمارستان های آمریکا. پل نیومن که خیلی ها او را یکی از اسطوره های دنیای بازیگری می دانند, اواخر مرداد ماه دوره شیمی درمانی اش را در بیمارستان نیویورک نیمه تمام رها کردتا به قول خودش «با خیال راحت در خانه اش با زندگی وداع کند.» او وقتی مرد 83 ساله بود و یک دنیا خاطره از خودش در ذهن علاقه مندان هنر هفتم باقی گذاشته بود.

پل نیومن در سال 1925 به دنیا آمده بود, بعد از گذراندن دوران سرکشی (مثل جوانان هم نسل اش, نسلی که بین دو جنگ ویرانگر جهانی به دنیا آمد و در جنگ دوم وارد جبهه شده بود) به عالم سینما وارد شد. اولین فیلمی که در آن به ایفای نقش پرداخت, خیلی راضی کننده نبود. اما این باعث نشد که نیومن راه ستاره شدن را برای خودش هموار نکند. او خیلی زود جایگاه خودش را به دست آورد و به یکی از ستاره های ماندگار سینما تبدبل شد.

نیومن اما عاشق صدای موتور هشت سیلندر 8-7 بود, با این حال مزرعه ای برای نگهداری از کودکان فلج هم داشت و با وجود اینکه نامش پس از ماجرای واترگیت و رسوائی کاخ سفید در فهرست افراد مشهوری که مخالف ریچارد نیکسون بودند قرار گرفت, اما مالک یکی از بزرگترین کارخانه های تولیدی سس دنیا هم بود که تقریبا همه درآمدش را صرف کمک به کودکان فلج و سرطانی می کرد. خودش می گفت: » مسابقه اتومبیل رانی را دوست دارم, اما غذا و فیلم هم همانقدر هیجان انگیز هستند. در مسابقه یقینا هزارم های ثانیه مشخص می کنند که چه کسی بهتر است, اما در یک فیلم یا دستور آشپزی هیچ راهی وجود ندارد که بدانید از موادی که به کار برده اید, آخر سر چه نتیجه ای می گیرید. آشپزی مثل بازیگری است و بازیگری مثل آشپزی.»

همسر نیومن «جووان وودوارد» که از سال 1958 با هم زندگی می کردند و رکورد سازگارترین زوج و با دوام ترین زندگی مشترک هالیوود را درکارنامه شان ثبت کرده اند, او هم از بازیگران اسکاری است. با این حال مرگ پسرشان به دلیل مواد مخدر, ضربه ای بزرگ برای آنها بود. اما او با تاسیس بنیاد خیریه «اسکات نیومن» پس از مرگ پسرش سعی کرد تا از این شکست برای کمک به دیگران استفاده کند.

اگر اجل مهلت می داد و سرطان کمی دست از سر این بازیگر 83 ساله بر می داشت, او پس از به صحنه بردن نمایش «موش ها و آدم ها» بر اساس رمان جان اشتاین بک با زندگی خداحافظی می کرد, اما این اتفاق نیفتاد, و او به خاطر سرطان, از خیر اجرای این نمایش گذشت.

اما او یک دل مشغولی بزرگ دیگر هم داشته و در عمر طولانی و پرکار 83 ساله اش از رانندگان حرفه ای مسابقات اتومبیل رانی هم بوده است. او حتی وقتی 80 سالگی را هم پشت سر گذاشت, از پیست خارج نشد و سال بعد را برا ی این کار تعیین کرد. تصور کنید یک مرد 81 ساله با عینک و کاسکت سیاه با یکی از آن پورشه های قورباغه ای با سرعت باد در پیست براندو مدعی قهرمانی هم باشد. برای همین هم کمپانی پیکسار دو سال پیش که می خواست کارتون ماشین ها را بسازد به سراغ او رفت و از او خواست تا در صداگذاری یکی از نقش های این انیمیشن با او همکاری کند. این همکاری هم واقعا موفقیت آمیز از آب در آمد و انیمیشن هم فروش خوبی کرد.

منبع: جام جم

Advertisements

نوشتن دیدگاه »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


Entries و دیدگاه‌ها feeds.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: